واژه غيبت معمولا در عرف عام مردم در برابر حضور بکار ميره و وقتي که مي گويند کسي غايبه در عرف يعني حاضر نيست طبق اين فهم نتايج متفاوتي از کلمه غيبت گرفته ميشه . بعضي غايب بودن امام رو عدم حضور تلقي ميکنن ، بعضي تحير و سرگرداني بشر گرفتن و گروهي اون رو اساساً برابر با عدم امکان فهم صحيح دين ميدانند که براي دسترسي به اين فهم چاره اي جز انتظار نيست و عده اي غيبت رو مانع کسب اجر و مجاهده در رکاب امام عليه السلام دانسته اند . اما با نگاه کردن به تاريخ ميبينيم که در زمان ائمه (عليهم السلام) ديگر با اينکه غيبتي نبوده اما بسياري از موارد بالا اتفاق افتاده . گروهي در شناخت امام علي دچار تحير و سرگرداني شدند و نتوانستند او را درست بشناسند و در جنگ جمل مقابل حضرت ايستاند و يا در صورت فهم نادرست از دين امام حسين (ع) رو در کربلا تنها گذاشتند . زمان امام سجاد (ع) که وي با دعا در صدد بيان معارف دين بودند مردم فيض هم نشيني را درک نکردند ، در سال هايي که امام موسي کاظم در زندان بودند هيچ کس مشتاق ديدار امام نبود و واکنشي نشان نمي دادند.
در زمان غيبت نيز مي توان از وجود امام بهره ها برد . برکات امام در زمان غيبت نيز جاري است همچنانکه حضرت يوسف در زمان ناشناسي خدمات بسياري انجام مي داد . بعضي فوايد مختص به حضور (ظاهري) اوست زيرا فايده آن به نفس وجود حضرت باز مي گردد اما فوايدي که حاصل رفتار و عملکرد امام است چه در زمان حضور و چه در زمان غايب بودن هميشه جاريست . امام حجت زمين و موجب بقاء نوع بشر و تمام هستي است او در همه حال به هدايت و راهنمايي مردم مي پردازد حفظ و بقاء دين وابسته به وجود حجت در روي زمين است و زمين هيچگاه از حجت الهي خالي نخواهد شد و تمامي اين فوائد در زمان غيبت نيز جاريست .
خوشا به حال کساني که در کلاس انتظار يک جمعه هم غايب نبودند !
